می کشد آخر مرا ناز دو چشمانت بیا      بی خبر می مانم از ناقوس دستانت بیا

صبر ایوبی سرآمد ، اندکی تعجیل کن      عصر این آدینه را ، دستم به دامانت بیا

خدایا به او بگو باز هم مثل همیشه منتظرت هستم

پس تو کی خواهی آمد ...

چقدر چله نشینی... چهل... چهل... تاچند؟

چقدر جمعه گذشت و نیامدی...، سو گند

به دانه دانه تسبیح مادرم ، موعود!

که بی تو هیچ نیامد به دیدنم لبخند

که روزها همه مثل هم اند... سردو سیاه...

غروب ها و سحرهاش خسته ام کردند

کشانده اند مرا روزها به تنهایی

گمان کنم که مرا منتظر نمی خواهند!

تو نیستی و جهانم پر از فراموشی است

جهان عاشقی ام را غروب ها آکند...

تو نیستی که قیامت کنی به آن قامت

تونیستی که درختان به خویش میبالند!

تو نیستی و ... چقدر از زمان من باقیست

چقدر بی تو بگویم غزل غزل ، یک بند

به چشم های کسی احتیاج دارد که

زند به شاخه ادراک خاکی اش پیوند

به چشم های کسی که شبیه یک منجی

زلال ، آبی ، روشن  "شبیه تو" باشد

چقدر چله نشینی؟ چقدر ندبه و اشک؟

چقدر بی تو سرودن قصیده های بلند