تبليغاتX
چشم های پر ستاره


چشم های پر ستاره

بنام تنها پناه آشفتگان دیار سرنوشت

اول دبستان بودم كه نوشتم:آب, باد, باران…………


شادي ام ديدن رويت بود نه نوشته اي كه فريبم دهد.

من انسان نخستين نيستم كه وجودم تشنه تكلم باشد.

friend


 

حرف هاي يك دل

بيادر كوچه باغ شهر احساس                                  شكست لاله را جدي بگيريم

اگر نيلوفري ديديم زخمي                                      براي قلب پر دردش بميريم

بيا در كوچه هاي تنگ غربت                                  براي هر غريبي سايه باشيم

بيا هر شب كنار نور يك شمع                                 به فكر پيچك همسايه باشيم

بيا ما نيز مثل روح باران                                          به روي يك رز تنها بباريم

بيا در باغ بي روحي دلي سرد                                  كمي روياي نيلوفر بكاريم

بيا در يك شب آرام ومهتاب                            كمي هم صحبت يك ياس باشيم

اگر صد بار قلبي را شكستيم                                   بيا يكبار با احساس باشيم

بيا با برگ هاي يك گل سرخ                                 به درد زنبقي مرحم گذاريم

اگر دل را طلب كردند از تو                                   مبادا كه بگويي ما نداريم

بيا در لحظه هاي بي قراري                                    به ياد غصه مجنون بخوانيم

بيا دل هاي عاشق را بگرديم                                 كه شايد ردي از قلبش بيابيم

بيا در ساحل نمناك بودن                                      براي لحظه اي يكرنگ باشيم

بيا تا مثل شب بوهاي عاشق                                  شبي هم ما كمي دلتنگ باشيم

كنار دفتر نقاشي دل                                             گلي ازانتظار سرخ روييد

وباران قطره هاي آبيش را                                 به روي حجم اين احساس پاشيد

بيا با آسمان پيمان ببنديم                                    كه تا او هست ما هم با وفاييم

بيا در لحظه سرخ نيايش                                  چو روح اشك پاك و ساده باشيم

بيا هر وقت باران باز باريد                                    براي گل شدن آماده باشيم ...

love


+نوشته شده در یکشنبه هفتم مرداد 1386ساعت6:59توسط غزل | |

ولادت حضرت علي (ع) و روز پدر مبارك باد.

روز پدر...

+نوشته شده در جمعه پنجم مرداد 1386ساعت8:17توسط غزل | |

آهاي آدمها كه در آنسوي زمان ايستاده‌ايد و ما را نظاره مي‌كنيد. خسته‌ام از زندگي، دلم مي‌خواهد فرياد بكشم، فريادي به بلندي آسمان، ولي افسوس كه مرا ياري فرياد نيست و صدايم در گلويم خاموش. اي كاش مي‌شد اين عقربه‌هاي ساعت زمان را از حركت باز مي‌داشتيم و آنرا روي لحظات شاد زندگيمان قفل مي كردم اما افسوس كه زندگي افسانه‌اي بيش نيست و ما انسانهاي فاني بازيچه اين زمانه هستیم ......
ياري دستي مي‌طلبم تا مرا از اين زندان رهايي بخشد ولي افسوس كه در زندان تن اسيرم و ياراي نجاتم نيست.....تا هر زمان كه خدا بخواهد فقط اوست كه مي‌داند...........

آهاي آدمها... 

+نوشته شده در دوشنبه یکم مرداد 1386ساعت5:43توسط غزل | |