هوا ترست به رنگ هواي چشمانت

دوباره فال گرفتم براي چشمانت

اگر چه كوچك و تنگ است حجم اين دنيا

قبول كن كه بريزم به پاي چشمانت

بگو چه وقت دلم را زياد خواهي برد؟

اگر چه خوانده ام از جاي جاي چشمانت

دلم مسافرتنهاي شهر شب بوهاست

كه مانده درعطش كوچه هاي چشمانت

تمام آينه ها نظر ياس لبخندت

جنون آبي دريا فداي چشمانت

چه مي شود تو صدايم كني به لهجه موج

لحن نقره اي و بي صداي چشمانت

تو هيچ وقت پس از صبر من نمي آيي

درانتظار چه خاليست جاي چشمانت

به انتهاي جنونم رسيده ام اكنون

به انتهاي خود و ابتداي چشمانت

من و غروب و سكوت و شكستن و پاييز

تو و نيامدن و عشوه هاي چشمانت

خدا كند كه بداني چقدر محتاج است

نگاه خسته ي من به دعاي چشمانت .