كاش مي شدسرزمين عشق را                    در ميان گام ها تقسيم كرد

كاش مي شد با دوچشم عاطفه                   قلب سرد آسمان را ناز كرد

كاش مي شدباپري از برگ ياس              تا طلوع سرخ گل پرواز كرد

كاش مي شدبا نسيم شامگاه                 برگ زرد ياس ها را رنگ كرد

كاش مي شدبا خزان قلب ها                   مثل دشمن عاشقانه جنگ كرد

كاش مي شد در سكوت دشت شب             ناله ي غمگين باران را شنيد

بعد دست قطره هايش را گرفت                      تا بهار آرزوها پر كشيد

كاش مي شد مثل يك حس لطيف                  لا به لاي آسمان پر نورشد

كاش مي شد چادر شب را كشيد                 از نقاب شوم ظلمت دور شد

كاش مي شد از ميان ژاله ها                  جرعه اي از مهرباني را چشيد

در جواب خوب ها جان هديه داد                  سختي و نامهرباني را نديد

كاش مي شد با محبت خانه ساخت                يه اتاقش را به مرواريد داد

كاش مي شد كه دلي را شاد كرد          برلب خشكيده اي يك غنچه كاشت

كاش مي شد در ستاره غرق شد               در نگاهش عاشقانه تاب خورد

كاش مي شد جاي اشعار بلند                       بيت ها را ساده و زيبا كنيم

كاش مي شد برگ برگ بيت را                 سرخ تر از واژه ي  رويا كنيم

كاش مي شد آسمان مهر را                       خانه كرد و به گل خورشيد داد

كاش مي شد با كلامي سرخ وسبز                   يك دل غمديده را تسكين داد

كاش مي شد در طلوع ياس ها                       به صنوبر يك سبد نسرين داد

كاش مي شد در نهايت راه عشق                       آن گل گمگشته را پيدا كنيم.

نظر دادی؟؟؟؟؟؟      ممنونم.....